خفيفه يكى است و آن تأكيد فعل قبل است ، لكن خليل بن احمد قائل است كه نون تأكيد ثقيله ، داراى معناى تأكيد بيشترى است زيرا « كثرة المباني تدل على كثرة المعاني » مىباشد . و يختصان بالفعل : اين دو نون تأكيد تنها به فعل غير ماضى ملحق مىشود ؛ زيرا فعل ماضى به علت تحقق و حتمى بودن آن داراى يك نحوه تأكيد است ، لذا به آن ، نون تأكيد ملحق نمىشود ، بنابراين اين دو نون به يكى از دو فعل زير ملحق مىشود : 1 - فعل امر مخاطب ، چه فعل امر طلبى غير دعايى باشد ، مانند « اضربنّ » و چه فعل امر طلبى دعايى باشد ، مانند قول شاعر در جنگ بدر : و اللّه لو لا اللّه ما اهتدينا * و لا تصدّقنا و لا صلّينا إنّا إذا قوم بغوا علينا * و إن ارادوا فتنة أبينا « و أنزلن سكينة علينا » « 1 » * و ثبّت الأقدام إن لاقينا شاهد : در الحاق نون تأكيد به فعل امر دعايى است ؛ زيرا معناى آن دعا براى انزال آرامش از ناحيه متعال بر مسلمين است . شايان ذكر است كه نون تأكيد به صيغهء « أفعل » تعجب ملحق نمىشود هر چند كه داراى صيغهء فعل امر باب افعال است ، زيرا معناى آن طلبى نيست بلكه اين فعل براى انشاى تعجب از شيئيى محقق الوقوع است لذا در حكم ماضى است و همان‌طور كه به فعل ماضى نون تأكيد ملحق نمىشود ، اين كلمه به هرفعلى كه در حكم فعل ماضى است نيز ملحق نمىشود . 2 - فعل مضارع : كه پنج صورت دارد : الف - ممتنع الالحاق : و آن در صورتى است كه زمان فعل مضارع ، زمان حال باشد . ب - واجب الالحاق : و آن در صورتى است كه زمان فعل مضارع ، استقبال

--> ( 1 ) - شرح شواهد المغني : 1 / 286 ، شرح أبيات مغني اللبيب : 6 / 37 ، همع الهوامع : 2 / 78 ، التصريح على التوضيح : 2 / 203 .